“Ja maar meneer, het is gratis!” De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn is stomverbaasd. Ik krijg een gratis proefpakket voor één maand lang Omega 3 visolie-capsules aangeboden, en ik zeg nee. Ze probeert het nog over een andere boeg; “u kunt het toch ook aan iemand kado geven?”. Als ik haar vraag hoe ze zich zou voelen als ik, als goede vriend, op haar verjaardag aan zou komen met Omega 3 visolie capsules, valt ze even stil.
Pas geleden stelde een officier van justitie voor om het bellen op de fiets te verbieden - er valt naar schatting één dode per jaar door. Binnenkort moeten in Nederland, op gezag van de EU, aanstekers niet meer zomaar aan te krijgen zijn; ze moeten beveiligd zijn, zodat een kind ze niet kan gebruiken. Binnenkort gaan - als het aan velen ligt - coffeeshops overal dicht.
Wat is dit voor flauwekul?
In de spiegel zie ik de met lachrimpels omringde zwarte ogen van de taxi-chauffeur. Uit het open raam niets dan droge woestijn, dorre bomen, af en toe een veldje mais en hier en daar lemen huizen. Uit de luidsprekers blert op vol volume iets Iraans met een luit en een hoge klagerige stem.
De bloedhete wind komt door het open raam de taxi binnen en laat m’n haar, m’n kleren en m’n tas wapperen. Na vijf dagen heb ik eindelijk het gevoel dat ik in Iran ben.
Eindelijk, TV op onze kamer! Al gauw blijkt dat iets te vroeg gejuicht. Geen schotel - zoals veel mensen hier illegaal schijnen te hebben - maar zes zenders onversneden staatstelevisie.
De constatering “vrouwen in Iran dragen een hoofddoek” is feitelijk juist, maar dekt totaal niet de lading van de realiteit. De varieteit in doeken is enorm: van simpele zwarte of witte lappen, tot kleurrijke, bewerkte stukken kunst, tot met merken gelabelde identiteits-bepalende stoffen.
Het gesprek duurt nog geen vijf minuten, maar het woord “gastvrij” valt wel drie keer. We staan op Schiphol, de enige Westerlingen in de rij voor vlucht IR 536 naar Teheran. De naar Nederland verhuisde Iraniers zijn ontzettend vriendelijk, en blij verwonderd dat wij onze vakantie in hun land gaan doorbrengen. “Het beeld hier is helemaal verkeerd”, verzekert de vrouw me. “Iedereen is heel gastvrij, en bijna iedereen spreekt Engels.”
Het verkeer in Iran is een onbeschrijflijk wringen van duizenden auto’s, motoren en bussen. In de chaos wordt geen gaatje onbenut gelaten, en alles beweegt zich als één geheel in min of meer dezelfde richting.
‘Wat moet je daar nou weer?’ is de reactie van bijna iedereen die ik ‘t vertel. Nou, omdat het ontzettend mooi schijnt te zijn. En vriendelijk. En heel anders dan wat je hoort in de media. En nog veilig ook.
Lees verder »
“Zoals het nu in Nederland gaat, kan het echt niet langer.”
“De volgende generatie moet het beter krijgen dan de huidige.”
“Tijd voor echte oplossingen.”
So-de-mieter op.
Er zijn dagen dat het hele verhaal een eitje lijkt. Het is niet helemaal een standaard vakantie, maar er zijn toch genoeg mensen die het doen. Wat kan je helemaal gebeuren als je een goede auto koopt en gewoon gaat rijden?